Шрифт:
Мяне ты слепіш і сама сляпая,
Хоць вочы знаюць, дзе б красу знайшоў,
Замест дабра якраз благое маю.
Калі, збянтэжаны, ў затоцы я
Свой якар кінуў на такой мясціне,
Дзе карабель ідзе ля карабля,
Дык хто ж за гэта адказаць павінен?
Чаму для сэрца выбіты папар
Мог выдацца сядзібай самай вартай
І вочы мкнуцца пад няпраўдай мар
Схаваць ману ганебную упарта?
Відаць, што сэрца пры сляпых вачах
З хлуснёй згубіла свой праўдзівы шлях.
138
Мая любімая клянецца мне,
Што ўся яна з адной саткана праўды,
Каб, як юнак, паддаўся я мане,
Згадзіўся з тым, што так і ёсць сапраўды.
І мне паверыць хочацца тады,
Што маладым названы ёй не з жарту.
Хоць самыя найлепшыя гады
Мае цяпер і памінаць не варта.
Выходзіць так, што праўды ў нас няма.
Чаму ж не скажам, што яна — схлусіла,
А я — стары? Але ж любоў сама
У летуценнях толькі мае сілу.
Не любіць старасць пералічваць дні,
А недахопы топіць у хлусні.
139
Не растлумачвай гора ты майго, -
Твая няласка смутку ўся прычына,
Калі ты хочаш пакараць каго,
Дык языком карай, а не вачыма.
Скажы, што любым стаў табе другі,
Ды не глядзі так нежна на другога.
Нашто да гора дадаваць тугі,
Калі ў мяне і так яе замнога?
Табе вядома моц тваіх вачэй
І што ў тваіх вачах адлюстравана.
Затым адводзіш ад мяне хутчэй
Ты гэту зброю, што насекла раны.
Так не рабі! Ахвяра я амаль.
Дабі мяне, каб разам скончыць жаль.
140
Разумнай будзь у жорсткасці самой,
Мяне сваёй пагардай не карай,
Каб не прымусіў смутак горкі мой
Сказаць пра найгарчэйшы мой адчай.
Скажы, што любіш, хоць не любіш больш,
Скажы, як доктар хвораму, калі,
Каб супакоіць прадсмяротны боль,
Сто год жыцця прарочыць на зямлі.
Баюся я, каб на твае сляды
Не кінуў з роспачы ганебных слоў,
Бо ліхамысны свет, як заўсягды,
Прыняць за праўду трызненне гатоў.
Каб не крануў нас здрадніцкі паклёп,
Мне ў вочы глянь, што ў сэрцы ні было б!
141
Вачыма я ў цябе не закаханы,
Ў табе яны знаходзяць шмат пахіб.
А сэрцу даспадобы ўсе заганы,
Ўтрапёнымі якімі ні былі б.
Твой голас не прыносіць асалоды,
Мае пачуцці — дотык, слых ці смак —
Не мкнуцца, хоць жадаеш іх прыходу,
На твой банкет юрлівы аніяк.
І ўсё ж, — ні ўсім пяці ім не ўдаецца,
Ні паасобна — сэрца ўгаварыць,
Каб назусім адмовілася сэрца
Табе служыць, тваім падданым быць.
Пакута мне прыносіць і уцеху:
Караеш ты, і ты ж наўчыла грэху!
142
Любоў — мой грэх, народжаны красою,
Ў абузу нас і завяла яна.
Ты параўнай маю віну з тваёю:
І у мяне, і у цябе — адна.
З тваіх бы вуснаў чуць дакор не варта,
Бо цноту ганьбілі яны ўвесь час.
Я сам у рабаўніцтве вінаваты:
Чужыя ложкі правяраў не раз.
Ніхто майго кахання не асудзіць,
Як і тваіх, што ёсць і што былі.
Спагаду ў сэрцы ты пасей, каб людзі
Маглі з яе расчуліцца калі.
Здараецца і так на нашым свеце:
Як ты свяціла, так табе пасвецяць.
143
Ты толькі глянь, як гаспадыня-маці,