Шрифт:
У небе - м е д з я н ы Г р ы ф о н.
Узмакрэў, нібыта на касьбе,
дзень-ноч ляціць ў мясьціну Б,
Полацак трымае дзіва,
нібы жартуючы, гульліва;
у пастку зьвер патрапіў хіжы,
ляціць - і ні на крок ад крыжа,
што над Сафіяй сочыць дзеі,
крыламі б'е - не разумее,
што ён палонны, а ня госьць -
мне Полацак яго аддасьць.
2
Ні «бэ», ні «мэ» па-беларуску,
глядзіць варожа - сыч-сычом.
Я пасадзіў яго ў кутузку
І дзьверы зачыніў ключом.
Размова будзе заўтра ўраньні,
я падрыхтуюся як сьлед,
зь мінулага паклічу здані,
параду дасьць старэйшы дзед.
Я прагартаю сотні кнігаў,
Вялеса выклічу з начы,
інкогніта ён прыйдзе мніхам
і згорне ў кропку далячынь.
І я пабачу сьвет далёкі,
як мапу на сваім стале,
усе афіны і бангкокі
адкрыюць таямніцы мне.
3
Аблокі - літары нябёсаў -
мы развучыліся чытаць,
І то, што дзеецца пад носам,
нам не чуваць і не відаць.
Мы спажываем тлумачэньні
чужынцаў, д'ябла, махляроў.
Сапраўднага гуляюць цені
зрэдзьчас ля спадчынных двароў.
Таму пакралі скарбы нашы -
імёны, славу, абразы;
вякоў злачынная прапажа
нас робіць пруцікам лазы.
А ў небе лётаюць грыфоны,
і кожны мае свой загад.
Падзелена зямля на зоны,
наш Полацак - ня наш пасад.
– Ты пераможаш, не вагайся!
–
уночы мне казаў Вялес, -
Але таго асьцерагайся,
хто пераблытаў сэнс і зьмест.
4
Куды ляцеў Грыфон мядзяны?
Каму на крылах нёс загад?
Таемнай злучнасьці падданы,
што ў параўнаньні зь ім масад,
казюрка на сухой сьцяблінцы.
Ён Тэрмінатар 3 - ня менш.
Такі у полацкай глыбінцы
тае ўчыніць - не засьнеш.
5
Нараньні сябар завітаў,
ён выгляд меў стамлёны дужа,
далонь халодную падаў,
нябогу трэсла, як у сьцюжу.
Ён пляшку «Полацкае» меў
для пераможнага «намазу» -
ня кожны раз трапляе леў,
а тут яшчэ арол адразу.
Пілі гарэлку, як ваду, -
ні смаку, ні цяпла жарынкі,
я засьпяшаўся - ужо пайду,
а сябар - пасядзім хвілінку.
Хавае вочы і маўчыць,
затым гаворыць ціха: - Годзе!
Нам ад наступстваў не ўцячы.
І хутка ад мяне сыходзіць.
Пра што ён? Во дае дзівак!
Якой шыпшынай укалоўся?
Няўжо спалохаўся ён так?
Ці ноччу нешта адбылося?
6
У родных соснах заблукаць