Вышыня ўжо замалая.

На вагромністай сьпіртоўцы

Распалілі ў небе месяц.

Дым трымаецца ядлоўцам

На адным прыватным мейсцы.

* * *

Гаспадар мясьціны цнотнай,

я ахоўнік, служка, брат,

я раўнівец - твар каменны,

думкі - зброя й стырно.

Я вяртаю ліст палёту,

як жыцьцё, як белы сьвет.

Асалода адзіноты.

Бараніць мне ёсьць каго.

Пачынаю дзень з агляду,

што чабор, што дзівасіл.

Як атожылкі - расьліны,

думкі - існаму рука.

За сьцяной чарота - краскі,

твар каменны - змрочны стод,

цень самнабульская побач,

ейны гаспадар ня я.

ДРУГОЕ ВЯРТАНЬНЕ

Мейсца хвоі - для сустрэчаў,

што накліканы лацінкай,

дробных літарак нязвыкласьць,

нам сустрэча - адкрыцьцё.

Дачакацца дзён адлігі,

дзён вясновага вяртаньня -

сум, як стужкі спаміж яблык,

да калядак - доўгі час.

Там, дзе хвоя нас чакае, -

хвоя месяцу ня дружка,

квадры-ліхтара мігценьне,

там бурштыну дрогкі знак.

Мейсца вызначана лёсам,

на якім вяртаньні стрэча?

Лекаваць жывіцай - быццам,

толькі гэтак лекаваць.

Прамінулі гурбаў скокі -

прасьпяваныя калядкі,

стужкі - напамін пра сьвята,

квадру нашага быцьця.

Мейсца хвоі - падарунак:

не дыван з пажоўклай хвоі,

не жывая прахалода -

мружыць вочы: сонца - цень.

Нагадаюць успаміны -

сьцежка на пукаты ўзгорак,

дакрануцца да люстэрка,

паміж сонцаў: яблык - твой.

КАЛЯДЫ

Уладзіміру Арлову

Для калядак пазычу труса,

Роля зайца яму ў нашай казцы.

Будзе сьледам кульгаці ліса

У сяброўскай падманлівай масцы.

Наш маршрут праз сумёты й лес,

Дзе даўно не кугае зязюля,

Дзе пануе сучасны прагрэс

І блукае шалёная куля.

Мужыкі там гуляюць у віст,

А жанчыны - у хованкі зь лёсам.

Нашы песьні, як ветрыка сьвіст,

Толькі чуюцца ў комінах вёсак.

Ды на ганку хаціны старой

Мы дзяўчынку-паненку сустрэнем:

Будзем песьні сьпяваць для адной.

Заяц-трус адпачне на каленях.

АБРАЗ

Абраз трымаецца нібыта на цьвіку,

Які забіты ў шэры воблак.

Абраз нібы блізьня маладзіку -

Высока зіхаціць таемны воблік.

Ад позірку суровага зь нябёс

Жуда, як дзіда, працінае здайцаў,

І ўжо ня вабіць іх заганны лёс -

Па-змоўніцку ня слухаюцца пальцы.

І не схаваць вачэй - як бы хацеў,

і вытрымаць той позірк немагчыма, -

На кожнага, хто кат і ліхацей,

Праменіць боль ён зыркімі вачыма.