Шрифт:
Ганна. Смяяцца ж будуць, Мікіта…
Гастрыт. Каму смяяцца? Вёска пустая саўсім… Ні смяяцца, ні плакаць няма каму… Давай перабярэмся ў Займішча? Там асфальт, магазін, сталоўка, людзі… Пуцёўку мо якую возьмем на курорт… А што? Мы ж з табой за свой век напрацаваліся… Хопіць ужо! Мне нічога не трэба… Ды і табе… Адпачні ты… Га, Ганна? Хоць цяпер парадуйся жыццю, уздыхні на поўныя грудзі… Ты ж зарабіла сабе гэта… Ці праўда?
Ганна (уздыхнула). Яно-то так, што казаць… Праўда.
Гастрыт. А грошай нам з табой хопіць, за гэта не бойся… Пражывём…
Ганна. Ды нам шмат і не трэба…
Гастрыт. Канечна…
Васіль (злосна). Ашалела, баба?!
Гастрыт (азірнуўся, спалохана). Не лезь! Я сватаюся…
Васіль (да Ганны). Каго ты слухаеш, бахіла старая?! Курортніца! Адпачываць захацела… Вунь наш курорт, за вёскай, пад бярозкамі… Прыйдзе час — адпачнём! Наляжымся, наспімся, наадпачываемся… А пакуль сілы ёсць хоць каліўца — рабіць трэба, рабіць, рабіць…
Гастрыт. Для каго ёй рабіць?! Яна ж усё жыццё як праклятая, як катаржная…
Васіль (ужо спакойна). Ты не зразумееш… Ганна, адумайся! Жыць надакучыла?
Ганна. Не надакучыла… Стамілася толькі я…
Васіль. І я стаміўся… Але мы з табой яшчэ толькі таму і жывём, што кожную раніцу па ваду ў гэты калодзеж ходзім, на сотках сваіх калупаемся… Хоць адзін дзень паспрабуй паляжаць паленам — усе хваробы, як саранча, наляцяць…
Ганна. Дык во ж на Мікіту нічога не налятае…
Васіль. А ён іначай і не жыў… Усё жыццё з чайнікам па ваду хадзіў…
Гастрыт. Я адказным і сазнацельным быў!!!
Васіль. Кінь, Ганна, я табе сказаў…
Ганна. Дык сілоў няма вядро вады падняць! Што ж рабіць?
Васіль. Бяры сваю казу за рогі і перавядзі ў мой хлеў… Няма сілы — па палавінцы насіць будзем… Ты палавінку, і я палавінку… Разам…
Гастрыт (уражана). Ну і гад ты, Васіль, ну і гад! Я сасватаў, а ён жэніцца! Чаго ж ты яе раней не прасіў?!
Васіль. Саромеўся…
Гастрыт. На восьмым дзесятку! (Да Ганны.) Пайшлі, не слухай яго. Самому не пад сілу варочаць, дык батрачку сабе захацеў узяць пад старасць.
Васіль. Хадзі, баба, да мяне! Жыць будзем, як жылі… Памагаць адно аднаму… Адпачываць па святах… І рабіць на зямлі! Трэба так, Ганна, трэба…
Гастрыт. Не слухай яго!
Ганна. Ціха, мужчыны… Не сварыцеся… А можа, мы пад адным дахам, у адной хаце ўсе разам сыдземся дый будзем жыць… Я вам бялізну буду мыць, а вы…
Гастрыт. Цьфу! Я ёй руку і сэрца, а яна мне — абшчажыція! Дом прыстарэлых!
Ганна. Тады пайду ў свайго Піліпа спытаюся… Калі дазволіць — перайду…
Гастрыт. Як у Піліпа? На кладзішча пойдзеш?
Ганна. Нашто? З партрэта спытаюся… Што скажа — тое і будзе.
Васіль. Ідзі. Пытайся.
Ганна пайшла. Васіль і Гастрыт касавурацца адзін на аднаго.
Гастрыт. Ну за што? За што ты мяне, Васіль, так ненавідзіш?
Васіль. Кінь, Мікіта… Не ўмею я ненавідзець…
Гастрыт. Добранькі, значыцца… Хіба можна ў гэтым свеце без нянавісці пражыць?
Васіль. Можна…
Гастрыт. Нянавісць і святая ёсць…
Васіль. Святое ў жыцці толькі святло, цяпло, любоў і зямля…
Гастрыт. Поп ты…
Васіль. Васіль я…
Вяртаецца Ганна. Старыя чакаюць адказу.
Ганна (выцершы ражком хусткі вочы). Дазволіў… (Пасля паўзы.) З табой, Васіль, жыць буду…
Гастрыт (блазнавата і горка ўсміхаючыся, пляскае ў далоні). Гор-ка! Гор-ка! Гор-ка!