Васіль. Хачу і рагачу…

Гастрыт. Атрымаў, я бачу?

Васіль. Ну, атрымаў, а табе што?

Гастрыт. Давай пачытаю…

Васіль. Ідзі, Мікіта, не чапляйся…

Гастрыт. Грошай, канечне, просіць. Прапіўся да ніткі, во і бацьку ўспомніў.

Васіль (стомлена і не злосна). Каб ты здох! Ну, што ты за чалавек? Гастрыт, адно слова — Гастрыт… Чаго ты такі злы?

Гастрыт. Я не злы! Я чэсны…

Васіль. Гваздану я цябе калі-небудзь…

Гастрыт. У суд падам. Пасадзяць…

Васіль. Прэмію дадуць! Ад цябе ж ва ўсім свеце холадна… Ідзі, ідзі, я табе сказаў…

Гастрыт. Я па свой чайнік прыйшоў… Забыўся тут… Дзе падзеў?

Васіль. Вунь стаіць!

Гастрыт падышоў, узяў чайнік, выліў з яго ваду…

Гастрыт. Вады свежай можна ўзяць?

Васіль. Бяры…

Гастрыт пачынае даставаць ваду.

Гастрыт. Што гэта ў свеце робіцца, Васіль?

Васіль. Лета канчаецца…

Гастрыт. Куды ідзём?

Васіль. Не ведаю…

Гастрыт. Чым далей — тым людзі паганей робяцца… Сёння каля сталоўкі бугая гэтага, Мішку Сіляўца, сустрэў… Вісіць на плоце, носам сваім чырвоным шмыгае… «Дзед, кажа, я як убачу цябе — кулакі свярбяць, так хочацца табе па вуху даць… На, кажа, тысячу і падстаў вуха… Я прымачу адзін разок». Алкаш няшчасны! І чаго яны такія? Толькі пра тое і думаюць, каб кожны дзень гарэлкі нажэрціся да ікаўкі!

Васіль. А што ім яшчэ рабіць? Ні рукі, ні душы не занятыя…

Гастрыт. Хай над сабой працуе! Павышаіць уравень!

Васіль. Во ён гарэлкай і павышае…

Гастрыт. Мы ім шчасце заваявалі… Сытыя ўсе, абутыя-адзетыя… І недавольныя! Якой ім яшчэ трасцы трэба?

Васіль. Шчасце з чужых рук заўсёды кіслае… Шчасце самому сабе рабіць трэба… Абутыя-адзетыя… І ўпрогаладзь жывучы, радасныя песні спяваць можна… Не ў сытым пузе шчасце…

Гастрыт. А ў чым жа яно? Растлумач мне, цёмнаму, святы чалавек.

Васіль. У працы… У радаснай працы… А вы адбілі ахвоту ў людзей радасна працаваць на зямлі…

Гастрыт. Хто гэта мы?

Васіль. Ты і такія ж асталопы, як ты… Сто гадоў гадзілі людзям і цяпер гадзяць…

Гастрыт (падняў палец угору). І там гадзяць?

Васіль. І там…

Гастрыт. Васіль! Я цябе па-суседскі папярэджваю: не смушчай людзей. Ты ведаеш, супраць чаго выступаеш?

Васіль. Супраць дурноты!

Гастрыт. Васіль, я чэсны! Я магу ананімку напісаць…

Васіль. Пішы…

Гастрыт. Выклічуць… куды трэба за такія закідоны.

Васіль. Не пужай. Скончыўся твой час…

Гастрыт. Чэснае слова, напішу…

Васіль. Пішы… (Падняўся з лавачкі, пайшоў да веснічак.)

Прыбягае Ганна. Без хусткі, рахрыстаная, заплаканыя вочы гараць.

Ганна (крычыць). Людцы-ы!! Людцы!

Васіль. Чаго ты?

Ганна (задышліва). Радзіва! Радзіва… Хутчэй уключыце! Слухайце!

Васіль подбегам кідаецца да акна, адчыняе яго, круціць дынамік. Урываецца голас дыктара.

Голас дыктара…яе мацярынскую любоў і пяшчоту. Я памятаю яе ласкавыя рукі, што пяклі самы смачны хлеб і маглі трымаць зброю. У грозныя дні вайны, у партызанскім атрадзе, яна абараняла Радзіму…

Васіль. Фу-у-у, я ўжо думаў, што ізноў вайна…

Гастрыт (да Ганны). Ты што, з глузду з'ехала?

Ганна. Сціхніце!

Голас дыктара…Цяпер я далёка. Але вельмі часта мне сняцца начамі нашы Вежкі…

Ганна (усхліпнула). Сыночак!

Голас дыктара…хата канцавая, тры бярозкі пад акном і мама…

На гэтых словах Ганна, ужо не стрымліваючыся, загаласіла на ўвесь голас, пайшла да акна, схапіла з падаконніка старэнькі дынамік, прыціснула яго да грудзей.