Яшчэ я ўбачыў птушкі сьлед,

Што на шляхох вятроў, аблок,

І як займаецца сусьвет,

Дзе панаваў мярцьвячы змрок.

І цуды дробныя - наўзбоч,

Не патрабуюць адкрыцьця.

Не пазычай мне сваіх воч,

Я сам убачыў, не дзіця.

МЯНТУЗ

У сонных водах рэчкі Гайна

Жыцьцё віруе разнастайна.

Міфалягічныя істоты

Мянтуз пакінуў без работы.

Як вадзянік, людзей пужае,

Лятае ноччу на кажане.

Сарвецца - плёх - буйныя хвалі

На строме рэчку абганялі.

А рыбакам замест улову

Заблытаў лёскі адмыслова.

Гучней за музыку «Дып папал»

Раўлі гурбою - ну і д'ябал!

ГОСЬЦЯ

Ты ўвайшла нечакана, ікліва.

Я пісаў і нічога ня чуў:

Ад гранёнага слова шчасьлівы,

І ад роспачы слёзы ўваччу.

Ты ўвайшла і як сябру сказала:

– Добры дзень, кандыдыт на Парнас!

Ты прабач, на хвілінку з вакзала...

Ну як справы? Відаць, ужо ас?!

Прыгадала было здарэньне,

Толькі ў ім я сябе не пазнаў.

– Вось прывезла літроўку варэньня,

Гэта вішні, як ты заказаў.

І пайшла, і як воблака зьнікла,

Нават дзьверы ня рыпнулі ўсьлед.

Толькі білі гадзіньнікі звыкла

Ды літроўку разглядваў буфэт.

Хто яна, таямнічая госьця?

Я ня ўспомню, ня ўспомню ніяк!

Гэта сон, гэта мне падалося...

Слоік вішняў - пакутлівы знак.

НА ПАЛЯВАНЬНІ

Бусел - балотны каморнік -

Мерае багну рупліва.

Шчыльны трысьнёг ледзьве горне

Вецер - стары і сварлівы.

Порсткі сабака дзядзькі Ягора

Раптам замёр, быццам стодка з фарфору.

РАСПЛАТА

У люстэркі лістоты

глядзіцца сонца.

Зьняважыў злачынца дрэва

Абразай ілжывых слоў,

У сьпіну нібыта стрэліў,

І словы атруцілі дол.

Як трызьніла дрэва сутоньнямі!

Як моташна лісьце гуло!

Наўкольныя парасткі кволыя

Ня ўзьнімуцца ўжо на крыло.

Ня трэба ні шроту, ні пораху -

Люстэркі на дрэве зіхцяць...

Нацэліла зброю на ворага,

І полымя бег не суняць.

ІНДУСТРЫЯЛЬНА-ХІМІЧНЫ ДЖАЗ

Зноў людзкія адбіткі заганныя,

Як музыкі, ў нябёсах лятаюць -

Працінаюць пякельную ноч.

Нараджаюць мэлёдыі танныя:

Дзьмуць у комінаў доўгія пальцы,

Дзьмуць да чырвані пацерак-воч.

Іх музычны імпэт без падману -

Не жартуюць браты-блюзьняры.

Уздымаюцца клубы туману,

Тлум цярушыцца на ліхтары.

Што паперныя столі і дахі!

Тлум укрые таксама і нас.

Тлумны час, як заўсёды, ня ў час.

І мацнеюць мелёдыі жаху,