Абудзіць думкі, сэрца схамяне.

Як пільна я, выходзячы ў дарогу,

Паабмыкаў драбніцы ўсе свае,

Каб захаваць ад злосніка ліхога

І скарыстаць пасля да аднае.

Цябе ж, мой скарб найдаражэйшы самы,

Што за усе багацці мне мілей,

Мая ты радасць і журба таксама,

Украсці можа першы ліхадзей.

Ні ў якіх сховах не замкнуў цябе я,

Апроч таго, ў якім цябе няма.

Схоў — сэрца шчырае, куды з надзеяй

Прыйсці і выйсці можаш ты сама.

Але, баюся, быўшы нават праўдай,

Табой спакушаны цябе украў бы.

У часе тым, — каб лепш ён не прыйшоў!
–

Калі асудзіш ты мае заганы

І, спанявераны ў сваю любоў,

Мяне пазбавіш жаднае пашаны;

Калі мінеш, нібы чужы, мяне,

Ледзь кінуўшы сваім паглядам светлым,

І след кахання больш не мільгане

Ў тваім абліччы зімным, хоць і ветлым, -

Няхай мне горна будзе аднаму

Ў свядомасці, што я цябе не варты.

Супроць сябе руку я падніму

За праўду тую, што табою ўзнята.

Калі я права на каханне страціў,

Павінен з тым пазбыцца ўсіх багаццяў.

Як цяжка падарожнічаць, калі

Не дакляруе радасці мне гэта.

І колькі б так я ні праехаў міль, -

Мяне ад шчасця аддаляе мэта.

Мой конь, стаміўшыся маёй бядой,

Ідзе павольна, ледзьве суне ногі,

Нібыта чуе, што перада мной

Няма нічога, апрача трывогі.

На шпоры нават не зважае ён,

А часам толькі уздыхне ад гора.

Мне больш балюча слухаць конскі стогн,

Чымся яму прымаць удары шпораў.

Далей яшчэ цяжэй ад горкіх дум:

Пакінуў радасць, а шукаю сум.

Прабачыў я маркотнага каня.

Каню павольнасць дараваў яго.

Бо сапраўды навошта мне гання,

Калі ад друга еду я свайго?

Але які пачуе ён дакор,

Калі вяртацца будзе так у двор?!

Хоць засядланым быў бы сам віхор,

І той пазнаў бы смак сталёвых шпор!

Найлепшы конь жаданню не раўня.

Яно з любові выткана самой.

Ляціць жаданне з лёгкасцю агня

І скажа клячы памаўзлівай той:

— Не можаш ты, каб і хацеў, хутчэй,

А я — на крыллі паляту далей!

Як багатыр з ключом сваім цудоўным,

Я хоць калі магу дастаць свой скарб.

Але ў каханні сквапнасць рызыкоўна,

Бо асалоду прытупіць магла б.

Не кожны дзень у нас бывае свята,

Таму яно і дорага для нас.

Між самацветаў на святочных шатах

Найпрыгажэй нам зіхаціць алмаз.

Няхай і час цябе ў сваёй скарбніцы,

Як самацвет, пільнуе ад вачэй.

На нашым свяце будзе прамяніцца

Твая краса мілей і яскравей.

Якую слодыч прынясе спатканне

За хваляваннем палкага чакання!

Скажы, якой стыхіі ты стварэнне?

Адзін жа цень у кожнага з людзей,

А за табою адлюстроўкаў-ценяў,

Дзівосных вобразаў мільён ідзе.

Адоніс быў для хараства узорам.

Перад тваім — адбітак ён слабы.

З красой Гелены параўнаць не сорам

Красу тваю у нашыя гады.

Вясенні дзень і восені ўсе плёны

Адлюстраваны ў вобразе тваім:

Як дзень жніва, ты шчодрасцямі поўны